شبنم نامه

+ دلهره

دلهره ها را می شماری

می رسی به آخرین ستاره جا مانده از کویر

ذوق می کنی

مثال خرچنگی که پخته می شود

زنده زنده جان به جان آفرین

تسلیم می کنی

دلهره ها را که می شماری از میان قاب پنجره

آسمان سیاه می شود

ستاره های دست پاچه از نبود ماه

آه آه

ستاره ها

میان این نبودنت هزارمی شوم

و تو هنوز

گوشه گوشه دل مرا به جستجو نشسته ای

+ از جایی به دوری کویر...با تنهایی

دریا را بوسیدم گذاشتم کنار

شعر را میان درختان همیشه سبز رها کردم

حال من مانده ام و کویر و تنهایی

و قوانین لعنتی فیزیک

که سر و ته شان را بزنی می شود زجر من

شادی زاییده نمی شود

میرا هم نیست

تنها از انسانی به انسانی می خرامد

بر لبی لبخد

بر چشمی اشک

و سهم من همیشه مانند گروه خونیم می ماند

اوی منفی تنها!

+ قلب

دست هایم بیداد می شوند

آغوشم فریاد

قلبم مثل ترانه های نیمه تمام

خاطرت را جار می زند

آه که مرگ هم به پنجه ام نمی آید

میان میدان بزرگ زندگی

ایستاده اند

آسمان را دار می زنند

+ قاب و تصویر

قاب شکستم به هوای آن چه می گفتی

بدون تو دنیا را هیچ تصویری نیست

+ مهربانی

گردن من از مو هم باریک تر است

دل رحمی پاهای توست

که هنوز بر این فتاده

با سرانگشتانشان ناز و نوازشی می کنند بی دریغ!

+ کمی دلنوشت!

لیلی اگر عاشق نباشد

که صد مجنون هم عاقل می شوند

میان شب به شب گذار بی ستاره ها

باید میان این همه قبیله گشت

تا رسید به بوسه هایی که طعم لیلی دارند

تا هزار عاقل هم که باشی

جنونت رسد به آن گذار بی گذار شب ترانه ها

حال تو هی بخوان

از مجنون بخوان که چنین کرد و چنان

خودت بگو تو چقدر لیلی بودی آخر دست؟!

و من از همین بلندی وهمناک

فریاد می زنم

یک لیلی بیاورید با طعم شبنم تا کمی بیشتر مجنون بشویم!

...پ.ن.‌ : شعر نبود ها...گله ای نباشد لطفا!

+ آیینه

در این آیینه گام بزن

زیر دست های بی جان خاطره

در پس سکوت لبخندهای باران زده

در انتهای بوسه های خشکیده

آیینه مرا نشان خواهد داد...

در این آیینه گام بزن ...

+ کلا آمدیم!

اول از همه ی دوستان و دشمنان و غیره که در این چند صباحی که ما نبودیم اظهار نگرانی کرده و انواع و اقسام تهمت ها را به اینجانب روا داشته اند تشکر کرده و بدین وسیله خود را از تمامی تهمت ها اعم از غیبت های کبری و صغری ، زندانی بودن و انفرادی رفتن و ... مبرا دانسته و اعلام می دارم که اندک کسالتی بود که رفع شد...

دوم یادمان نرود آدم ها را باید با گذر زمان شناخت...گاهی یک رفتار عادی باشد چون نمی فهمیم یا نمی دانیم که عادی نیست...این هم از خواص گرفتاری به یک درد در دو دوره زندگی است دیگر...و صد البته دوستان دست گلم...خیلی دوستون دارم .... همتونو!

سوم ...

دردهای سوزناک

اشک های وهمناک

تیغ تیز و طناب دار

چشم های بیمناک

تمام شد؟!